|
zadanie 3
2007-11-15
Nie od dzisiaj wiadomo, że Internet od długiego już czasu odgrywa bardzo ważną rolę w naszym życiu. Dzięki niemu możemy sprawdzić co dzieje się na świecie, zakupić potrzebne „produkty”, wykupić bilety na wycieczkę, czy zapłacić rachunki. Jest to całkiem normalne. Obecny tryb życia, ilość czasu spędzanego w pracy niejako zmusiły wiele osób do częstszego zaglądania na strony www. Nikt jednak nie spodziewał się, że będziemy mieli możliwość prowadzenia „drugiego życia” dzięki grą, w których twórcy umożliwiają nam zmianę wyglądu, umawianie się na spotkania w sprawie pracy, czy robienie rzeczywistych zakupów. Zadziwiającym jest fakt jak bardzo zmienia się nasz świat, w którym realne firmy tworzą swoje przedstawicielstwa w grze, promując się w ten sposób, przy okazji umożliwiając zakupy. Duże zainteresowanie tą grą sprawiło, że w Polsce jest już 40 tys. użytkowników. Dlatego wydaje nam się, że jest to bardzo ciekawy projekt, umożliwiający zapoznanie szerokiego grona nabywców z „naszymi” usługami, a co za tym idzie lepszego kontaktu Skomentuj [0]
zadanie 2 2007-11-15
1. Uniform Resource LocatorURL (ang. Uniform Resource Locator) oznacza ujednolicony format adresowania zasobów (informacji, danych, usług), stosowany w Internecie i w sieciach lokalnych. URL najczęściej kojarzony jest z adresami stron WWW, ale ten format adresowania służy do identyfikowania wszelkich zasobów dostępnych w Internecie. Większość przeglądarek internetowych umożliwia dostęp nie tylko do stron WWW, ale także do innych zasobów Standard URL opisany jest w dokumencie RFC 1738. a) Opis formatuURL składa się z części określającej rodzaj zasobu/usługi (ang. scheme), dwukropka i części zależnej od rodzaju zasobu (ang. scheme-specific part). Nazwy rodzaju zasobu mogą składać się z małych liter, cyfr, plusa, myślnika oraz kropki. Ze względu na możliwości pomyłki, na ogół akceptowane są przez oprogramowanie także duże litery. Popularne rodzaje zasobów: Część zależna od rodzaju usługi zwykle przybiera jedną z postaci:
//adres_serwera:port/sciezka_dostępujeżeli port jest standardowy dla danego rodzaju zasobu, jest pomijany i stosuje się formę uproszczoną: //adres_serwera/sciezka_dostępuNiekiedy może być wymagane podanie nazwy użytkownika i hasła: //nazwa_użytkownika:hasło@adres_serwera/sciezka_dostępuale najczęściej zarówno nazwa_użytkownika, jak i hasło nie są wymagane i mogą być pominięte.
nazwa_uzytkownika@adres_serweraCzęsto oprogramowanie, szczególnie przeglądarki internetowe, akceptuje także niepoprawne formy adresów – pominięty separator // czy określenie protokołu http://, np.: adres_serwera/sciezka_dostepuPełniejszy opis formatu URL można znaleźć w dokumencie RFC 1738. Przykładowy URL: http://www.wikipedia.com/wiki/URL gdzie:
2. Domena internetowaDomena internetowa - element adresu DNS wykorzystywanego do nazywania urządzeń Zobacz więcej w osobnym artykule: DNS. Aby lepiej zrozumieć sens domeny internetowej dobrze jest przeanalizować elementy adresu Wikipedii. org to domena najwyższego poziomu mająca najbardziej ogólne znaczenie – przypisywana jest stronom wszystkich organizacji. wikipedia to nazwa domeny wykupionej przez fundację Wikimedia i odnosi się do projektu o nazwie Wikipedia. Domena pl identyfikuje jego polską wersję. Jak widać na powyższym przykładzie, domeny tworzą hierarchię, która pozwala katalogować komputery w sieci według pewnych kategorii, dzięki czemu adresy internetowe stają się uporządkowane, co ułatwia poruszanie się w miliardach stron dostępnych w globalnej składnicy informacji. W sieci przepływ informacji jest bardzo szybki i nie odległość geograficzna ma największe znaczenie podczas szukania potrzebnych wiadomości. Domeny internetowe są podstawą nawigacji w wirtualnej przestrzeni, bo wyznaczają kierunki 3. DNSDNS (ang. Domain Name System, system nazw domenowych) to system serwerów oraz protokół komunikacyjny zapewniający zamianę adresów znanych użytkownikom Internetu na adresy zrozumiałe dla urządzeń tworzących sieć komputerową. Dzięki wykorzystaniu DNS nazwa mnemoniczna, np. pl.wikipedia.org, może zostać zamieniona na odpowiadający jej adres IP, czyli 145.97.39.155. Adresy DNS składają się z domen internetowych rozdzielonych kropkami. Dla przykładu DNS to złożony system komputerowy oraz prawny. Zapewnia z jednej strony rejestrację nazw domen internetowych i ich powiązanie z numerami IP. Z drugiej strony realizuje bieżącą obsługę komputerów odnajdujących adresy IP odpowiadające poszczególnym nazwom. a) Struktura domenWewnątrz każdej domeny można tworzyć tzw. subdomeny - stąd mówimy, że system domen jest 'hierarchiczny'. Przykładowo wewnątrz domeny .pl utworzono wiele domen:
Nazwy domen i poszczególnych komputerów składają się z pewnej liczby nazw, oddzielonych kropkami. Ostatnia z tych nazw jest domeną najwyższego poziomu. Każda b) Administracja DNSDNS, jako system organizacyjny, składa się z dwóch instytucji - IANA i ICANN. Nadzorują one ogólne zasady przyznawania nazw domen i adresów IP. Jednak te dwie instytucje nie są w stanie zajmować się całym światem i dlatego cedują swoje uprawnienia na szereg lokalnych instytucji i firm. W wielu krajach domena internetowa przyznana przez system DNS staje się własnością tego, kto pierwszy ją kupi. W Polsce jest ona tylko wynajmowana na określony czas. Jeżeli ktoś zrezygnuje ze swojej popularnej domeny i zwróci ją administratorowi DNS, to może się spodziewać, że trafi ona w niepowołane ręce. c) Najważniejsze cechySystem DNS posiada następujące cechy:
4. Programowanie aplikacji klient-serwera)Cele
5. Ciasteczka (ang. cookies) to niewielkie informacje tekstowe, wysyłane przez serwer WWW i zapisywane po stronie użytkownika (zazwyczaj na twardym dysku). Domyślne parametry ciasteczek pozwalają na odczytanie informacji w nich zawartych jedynie serwerowi, który je utworzył. Ciasteczka są stosowane najczęściej w przypadku liczników, sond, sklepów internetowych czy stron wymagających logowania. Mechanizm ciasteczek został wymyślony przez byłego pracownika Netscape Communications – Lou Montulliego a) ZastosowanieCiasteczka mogą zawierać rozmaite rodzaje informacji o użytkowniku danej strony WWW Zastosowanie ciasteczek do sond i liczników internetowych wygląda następująco – serwer może łatwo sprawdzić, czy z danego komputera oddano już głos lub też czy odwiedzono daną stronę, i na tej podstawie wykonać odpowiednie operacje i zaserwować użytkownikowi dedykowaną stronę. Schematyczny sposób wykorzystywania ciasteczek przy obsłudze licznika internetowego, wykluczającego przeładowania (zwiększanie liczby odwiedzin przy odświeżeniu strony) przedstawiony jest poniżej: Schemat działania licznika internetowego wykluczającego przeładowania Część serwisów korzysta z ciasteczek jako sposobu przenoszenia między stronami loginu 6. Sesja To w informatyce obiekt, zapamiętujący przez pewien czas na serwerze szczegóły dotyczące połączenia z klientem. Cechą charakterystyczną sesji jest to, że przypisane do niej dane mają przeważnie charakter chwilowy, ulotny (w przeciwieństwie np. do preferencji przypisywanych do konta klienta). a) Rodzaje sesji- Sesje baz danychSesja w bazach danych zaczyna się z chwilą zalogowania, a kończy wraz z wylogowaniem się z bazy. Pojedyncza sesja bazy danych dzieli się na wiele transakcji. - Sesje internetoweZe względu na bezstanowość protokołu HTTP, niezbędny jest sposób na każdorazowe przekazywanie informacji pomiędzy przeładowaniami witryny. Przykładem jest tutaj informacja o "byciu zalogowanym", tak aby nie trzeba było podawać za każdym razem hasła. Problem ten można rozwiązać przez rozpoczęcie sesji, która w ujęciu WWW oznacza uniwersalny, spersonalizowany worek do przechowywania danych po stronie serwera. - Sesje w obrębie pojedynczej jednostkiSesja nie musi obejmować zasięgiem wielu komputerów. Dany program komputerowy, czy nawet system operacyjny, może rozpoczynać sesję po uprzednim zalogowaniu się i wówczas podział na serwer i klienta nie jest już tak oczywisty. Można tu mówić o tym, że serwerem jest program (ew. urządzenia wyjściowe - np. monitor), a klientem są urządzenia wejściowe (np. myszka, klawiatura). Dane sesji w wypadku systemu operacyjnego mogą obejmować otwarte okna (uruchomione programy), ich pozycję itp. W przypadku innych programów komputerowych mogą to być np. ostatnio otwarte strony internetowe, pliki, czy projekty (grupy plików). 7. Protokoły komunikacyjne To zbiór ścisłych reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia komunikacyjne w celu nawiązania łączności i wymiany danych. Dzięki temu, że połączenia z użyciem protokołów odbywają się całkowicie automatycznie typowy użytkownik zwykle nie zdaje sobie sprawy z ich istnienia i nie musi o nich nic wiedzieć. Klasyczne protokoły, których pierwowzorem był protokół teleksu składają się z trzech części:
Przesyłana informacja może być porcjowana - protokół musi umieć odtworzyć informację Protokołami tego rodzaju posługują się:
Protokoły służące programom komputerowym do porozumiewania się między sobą poprzez Internet są określone przez IETF w dokumentach zwanych RFC.
8. Portal internetowy Rodzaj serwisu informacyjnego, dla którego nośnikiem jest Internet. Cechą charakterystyczną portalu jest zgromadzenie w jednym miejscu dostępu do różnorodnych usług, co ma zachęcać użytkownika do ustawienia adresu portalu jako strony startowej w przeglądarce www Zazwyczaj portal zawiera informacje będące przedmiotem zainteresowania szerokiego grona odbiorców. Jako przykładową treść portalu można podać: dział aktualnych wiadomości, prognoza pogody, katalog stron WWW, chat, forum dyskusyjne oraz mechanizmy wyszukiwania informacji w nim samym lub w zewnętrznych zasobach Internetu (wyszukiwarki internetowe). W celu przyciągnięcia większej ilości użytkowników portale mogą oferować darmowe konta poczty elektronicznej, miejsce na strony WWW i dostęp do innych usług (np. multimedia, pobieranie plików, grupy dyskusyjne). Dla zarejestrowanych użytkowników mogą być dostępne dodatkowe usługi lub usługi o wyższej jakości niż dla użytkowników nierejestrowanych, choć w praktyce i ta może się okazać niska, co stało się jedną z przyczyn powstania wortali. 9. Wortal, portal wertykalny (ang. vertical portal) – Portal wyspecjalizowany, publikujący informacje z jednej dziedziny, tematycznie do siebie zbliżone, np. dotyczące muzyki, filmu, programów komputerowych. Nazwa ma stanowić przeciwstawienie do zwykłego portalu, obejmującego szeroki zakres tematyczny (horyzontalnego), a przy okazji podkreślać wyższą jakość udostępnianych zasobów, jednak nie przyjęła się szeroko. 10. Web 2.0 – określenie serwisów internetowych, powstałych po 2001 roku, w których działaniu podstawową rolę odgrywa treść generowana przez użytkowników danego serwisu. Ten termin został spopularyzowany dzięki firmie O'Reilly Media, która w 2004 roku zorganizowała szereg konferencji poświęconych temu nowemu trendowi internetowemu. Wbrew numeracji wersji oprogramowania, Web 2.0 nie jest nową World Wide Web ani Internetem, ale ulepszeniem, innym sposobem na wykorzystanie jego dotychczasowych zasobów. Uważa się, że serwisy Web 2.0 zmieniają paradygmat interakcji między właścicielami serwisu i jego użytkownikami, oddając tworzenie większości treści w ręce użytkowników. Strony Web 2.0 mają tendencję do korzystania z nowych technik takich jak XHTML, SOAP, AJAX, XUL, RDF, dużo częstsze wykorzystywanie kanałów RSS i Atom oraz bardzo szerokie rozpropagowanie Webservices.
|
_Blog zaba
Subskrybuj blogi
